24.03.2019 r.

Hej,
zastanawiałam się czy pisać dziś tutaj, ale może ktoś poczuje, że nie tylko on czuje się źle. Mam dziś ciężki dzień, a właściwie to moja psychika chyba ma ciężki dzień. O ile można w ogóle tak to powiedzieć. Może wydawać się, że uśmiech na mojej twarzy znaczy, że jestem szczęśliwa i spokojna, ale nie do końca tak jest. To tak jakbyś widział prostą linię, a tak naprawdę jest w wielu miejscach przerwana. Jednak dziury są niewidoczne dla Ciebie. Mam wrażenie, że są dni, kiedy ja sama oszukuję swój umysł, że wszystko jest na swoim miejscu i nie widzę w tym problemu. Mój mózg to kupuje, a ja mogę się cieszyć chwilę dłużej. Brzmi to dosyć dziwacznie. Wiem. Przez może niezbyt długi okres miałam motywację, miałam siłę, miałam chęci. Czuję się jednak jakbym znowu to wszystko traciła. Tak jakbym trzymała linę, do której przywiązany jest potężny głaz, ściągający w dół. Ciężko utrzymać ją dłużej. Znowu powoli zaczyna wypełniać mnie pustka, a ja nie potrafię tego zatrzymać. Krzyczę STOP, a ta Zołza mnie nie słucha! Ona niszczy mi życie. Staram się normalnie funkcjonować, a ona patrzy na mnie jakby z góry i mówi "pff nawet nie próbuj, zmęczysz się tylko". Odbiera mi motywację z każdą minutą. Dziś pierwszy raz od dawna znowu zaczęłam płakać bez powodu, a to nie jest dobry znak. Koszmary psują mi noce. Płynę pod prąd. Długo się tak nie utrzymam raczej... Zauważyłam, że wiele osób wymaga ode mnie niemożliwego odkąd poczułam się lepiej. Tak jakbym nie miała już prawa do tak złego samopoczucia, a to przecież nie jest zależne ode mnie. JA SOBIE TEGO NIE WYBRAŁAM. Nie chciałam tego. Ona sama się wprosiła do mojego życia. Wykorzystała słaby punkt i po cichu się rozgościła... Jak, proszę powiedzcie JAK mam z tym wygrać?! Chciałam być przykładem walki z tą chorobą, ale momentami czuję sie naprawdę jakbym stała na krawędzi. Brakuje jednego kroku. Brakuje odwagi. Ale czy taki krok to wyjście? podobno nie. Jakie jest więc inne? Podziwiam ludzi, którzy borykają się z tym problemem od wielu lat, bo dla mnie niecałe 2 lata to już koszmar. Kochani ile tak można? Przytrafia Ci się coś złego, przy okazji zabijając z wolna, a Ty jedyne co możesz to próbujesz oszukać wariancję. Niektórzy mówią, że to tylko pewnego rodzaju przykróść, a Ty nawet nie wiesz co to znaczy kłaść się spać z wewnętrznym spokojem. Nawet pisząc to teraz chce mi się wyć. Nie dlatego, że mam dość. Dlatego, że boję się, że ulegnę, gdy usłyszę jakiś głos -  dziś, jutro czy za tydzień - , który będzie kazał mi się poddać. Wyobraź sobie teraz piękny płatek śniegu. Tak cudowny, jakiego nigdy nie widziałeś. Jest bardzo delikatny i bezbronny. Tym płatkiem jesteś Ty. Jeśli spada ich wiele, tworzą coś razem i SĄ. Tworzą mocną więź. Jeśli spadnie jeden płatek śniegu, co się z nim stanie? Pomyśl przez chwilę...














On zniknie niezauważony.



Jeśli ktoś chciałby ze mną porozmawiać, byłoby mi miło :)

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Słowa ode mnie 18.03.19

Obraz
No hej Kochani! Dawno się nie odzywałam, a wszystko przez choroby, ciąganie się od lekarza do lekarza, różne sampoczucie psychiczne. No po prostu nie chciałam pisać na siłę i byle jak, sami rozumiecie jak to jest :) Chciałam Wam powiedzieć jak się dziś czuję. Jak zmieniło się moje nastawienie, samopoczucie od ostatniego wpisu, a więc... Z tym, jak i ze wszystkim bywa różnie, aczkolwiek jest DOBRZE, tak, mogę to powiedzieć głośno JEST DOBRZE. Choć nie jest to jeszcze szczyt moich marzeń to i tak cieszę się z tego co jest. Bo owszem, mogłabym pójść teraz do swojego pokoju i zacząć beczeć, że chcę aby było jak kiedyś, ale stop, co by to zmieniło? Nic, całe NIC. dlatego tutaj mówię do Was. Nie płaczcie nad czymś czego nie macie, cieszcie się z tego co zostało Wam dane. Nawet logicznie wyjdzie Wam to na lepsze :p Mi nadal jest bardzo trudno, kiedy codziennie ciężko wstać z łóżka i pójść do szkoły. Tak to prawda, że uwaga tylko CZASEM sobie odpuszczam, bo po prostu WIEM, ŻE NIE MOGĘ. Ale...
Czytaj więcej

Jak rozmawiac z osoba chora na depresje?

Ogromnym wsparciem dla osoby chorej na depresję jest chociażby rozmowa. Pomyśl, czy kiedy jest coś co Cię martwi, bądź masz jakiś problem, nie chciałbyś się tym z kimś podzielić, wyżalić się? Jestem pewna, że większość ludzi opiera się na takim ‘systemie działania’ . A czy byłeś kiedyś chory? Albo na skutek złamania ręki musiałeś poprosić o pomoc? Myślę, że nie ma takiej osoby, która nie znalazła się nigdy w sytuacji wymagającej wsparcia innych osób. Tak więc, czy pamiętasz jak to jest być zmuszonym poprosić o pomoc? Chcesz tej pomocy i nie chcesz. Od razu nasuwają się myśli typu „nie chcę być problemem”, „potrzebuję pomocy, ale nie chcę zawracać jej głowy”. Wiedz, że osobie chorej jest dwa razy trudniej poprosić o pomoc. Jeśli tylko dostrzegasz, że owa osoba jest w potrzebie, nie lekceważ tego, okaż swoje wsparcie. Chory może twierdzić, że Twoja pomoc jest zbędna, nie przyzna się, że tak naprawdę bardzo jej potrzebuje, ale mimo to zapewnij go, że może na Ciebie liczyć. Bo tak głęb...
Czytaj więcej

4 lutego 2019 r.

Obraz
Szczerze mówiąc nie wiem jak zacząć ten wpis, chcę Wam tyle powiedzieć, tyle przekazać... Może spróbuję - tak po prostu... Bezsilność, zmęczenie, poirytowanie, bezużyteczność, niska samoocena, kompletna apatia, płaskie emocje, koszmary, izolacja, miałam wrażenie, że wszystko straciło sens. Zaczęłam się zastanawiać czy to jeszcze życie czy już symulacja. Już miałam zrezygnować z walki, ale wtedy przypomniało mi się jak przez ostatni rok, każdy wolny dzień spędzałam bez ruchu w łóżku, następnie czułam się przez to winna co tylko pogłębiało mój smutek. któregoś dnia uznałam, że dłużej tak nie mogę. Nie pozwolę aby "to" pożarło mnie żywcem. Właśnie wtedy postanowiłam założyć ten blog. Długo się wahałam, jednak jak widzicie zdecydowałam się na ten krok. To co trzymałam w środku od dawna, w końcu znalazło ujście, a ja - znalazłam odpowiednie słowa i wtedy dopiero poczułam, że nie jestem już kompletnie sama. Mój strach był zbędny. Zostałam obsypana ogromną ilością wiadomości. Otr...
Czytaj więcej