Lęki w depresji

Oh, lęki w depresji to temat rzeka. Dlaczego? Dlatego, że każdy z nas boi się czego innego, a depresja to czyste oszustwo naszego umysłu. Nie jesteśmy sobą. Gdzieś tam jest jakaś cząstka nas, ale większe pole do popisu ma ta cholerna koleżanka. Mogę jedynie opowiedzieć jak wygląda to u mnie. Zwykły, przeciętny dzień w lęku.

Przez długi czas, codziennie budziłam się w panice. W tym momencie dla wielu z Was przeminęła prze umysł myśl "no ale jak, jak to budzić się w panice". Już tłumaczę.
Wyobraź sobie: leżysz w swoim łóżku, ciepła kołdra okrywa Cię aż pod samą szyję. Twój mózg się już obudził, lecz nie otwierasz jeszcze oczu, słyszysz śpiew ptaków, czujesz słońce, które mocno grzeje przez okno. Przyjemnie co? I nagle otwierasz oczy. W UŁAMKU SEKUNDY cały świat traci barwy i właśnie wtedy wpadasz w panikę, nie wiesz co się właśnie wydarzyło. Zadajesz sobie JEDNO pytanie "Czy tak będzie już zawsze?". Nie chcesz tego, ale NIC nie możesz zrobić, pragniesz ujrzeć kolory, poczuć smak świeżej kawy i zapach świeżo zerwanych polnych kwiatów. Co zrobiłam nie tak? Dlaczego nie mogę? Nie słyszysz żadnej odpowiedzi. Tylko ta głucha cisza. NIC WIĘCEJ. NIC. NIE CZUJESZ NIC. TYLKO STRACH. Strach, że to się nigdy nie zmieni. Wstajesz z łóżka, chcesz się ubrać? A w głowie KOLEJNY LĘK, w co mam się ubrać, aby nikt nie zwracał na mnie uwagi? Czy to będzie dobre? Co jeśli ktoś mnie wysmieje? Co jeśli... Wychodzisz do szkoły, wsiadasz do autobusu i znowu się zaczyna... Boże, dlaczego każdy się na mnie patrzy, czuje się przesladowana, nie wytrzymam tego wzroku, chcę wysiąść jak najszybciej! Chcę być niewidzialna! Szkoła... szkoła to miejsce największych lęków. Spędzasz tam przecież pół dnia, może stać się wszystko. Co jeśli zostanę skrzyczana przez nauczycieli? A jeśli nie podołam ich wymaganiom? Jeśli zawiode? Nie chcę tak żyć, nie chcę czuć tak silnej presji... wracasz do domu idziesz spać, ale boisz się, że rodzina znowu zacznie pytać. Boisz się, że poprosza Cię o wykonanie jakiegoś obowiązku, a Ty zwyczajnie nie masz na to siły! I jak im to powiedzieć? Chciałabym być tylko niewidzialna... wieczorem dzwonią znajomi, zapraszają na wspólny spacer. Jedyne co masz w głowie to "błagam zrozumcie, nie chce wychodzić z domu, ale boje się, że obrazicie się gdy odmowie". Idziesz się kąpać, odkrecasz wodę. Slyszysz jej głośny szum. Stoisz nieruchomo patrząc w lustro i słuchając dźwięku wody. Nagle słyszysz coraz głośniej, zaczynasz oddychac silniej i masz ochote krzyczeć. Chcesz wykrzyczeć wszystko co dziś siedzi w Tobie. Woda staje się coraz glosniejsza, az nie wytrzymujesz, gwałtownym ruchem zakrecasz kran...płaczesz, bo lęk przejął całe twoje życie.

Zachęcam do refleksji :)

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Słowa ode mnie 18.03.19

Obraz
No hej Kochani! Dawno się nie odzywałam, a wszystko przez choroby, ciąganie się od lekarza do lekarza, różne sampoczucie psychiczne. No po prostu nie chciałam pisać na siłę i byle jak, sami rozumiecie jak to jest :) Chciałam Wam powiedzieć jak się dziś czuję. Jak zmieniło się moje nastawienie, samopoczucie od ostatniego wpisu, a więc... Z tym, jak i ze wszystkim bywa różnie, aczkolwiek jest DOBRZE, tak, mogę to powiedzieć głośno JEST DOBRZE. Choć nie jest to jeszcze szczyt moich marzeń to i tak cieszę się z tego co jest. Bo owszem, mogłabym pójść teraz do swojego pokoju i zacząć beczeć, że chcę aby było jak kiedyś, ale stop, co by to zmieniło? Nic, całe NIC. dlatego tutaj mówię do Was. Nie płaczcie nad czymś czego nie macie, cieszcie się z tego co zostało Wam dane. Nawet logicznie wyjdzie Wam to na lepsze :p Mi nadal jest bardzo trudno, kiedy codziennie ciężko wstać z łóżka i pójść do szkoły. Tak to prawda, że uwaga tylko CZASEM sobie odpuszczam, bo po prostu WIEM, ŻE NIE MOGĘ. Ale...
Czytaj więcej

Jak rozmawiac z osoba chora na depresje?

Ogromnym wsparciem dla osoby chorej na depresję jest chociażby rozmowa. Pomyśl, czy kiedy jest coś co Cię martwi, bądź masz jakiś problem, nie chciałbyś się tym z kimś podzielić, wyżalić się? Jestem pewna, że większość ludzi opiera się na takim ‘systemie działania’ . A czy byłeś kiedyś chory? Albo na skutek złamania ręki musiałeś poprosić o pomoc? Myślę, że nie ma takiej osoby, która nie znalazła się nigdy w sytuacji wymagającej wsparcia innych osób. Tak więc, czy pamiętasz jak to jest być zmuszonym poprosić o pomoc? Chcesz tej pomocy i nie chcesz. Od razu nasuwają się myśli typu „nie chcę być problemem”, „potrzebuję pomocy, ale nie chcę zawracać jej głowy”. Wiedz, że osobie chorej jest dwa razy trudniej poprosić o pomoc. Jeśli tylko dostrzegasz, że owa osoba jest w potrzebie, nie lekceważ tego, okaż swoje wsparcie. Chory może twierdzić, że Twoja pomoc jest zbędna, nie przyzna się, że tak naprawdę bardzo jej potrzebuje, ale mimo to zapewnij go, że może na Ciebie liczyć. Bo tak głęb...
Czytaj więcej

4 lutego 2019 r.

Obraz
Szczerze mówiąc nie wiem jak zacząć ten wpis, chcę Wam tyle powiedzieć, tyle przekazać... Może spróbuję - tak po prostu... Bezsilność, zmęczenie, poirytowanie, bezużyteczność, niska samoocena, kompletna apatia, płaskie emocje, koszmary, izolacja, miałam wrażenie, że wszystko straciło sens. Zaczęłam się zastanawiać czy to jeszcze życie czy już symulacja. Już miałam zrezygnować z walki, ale wtedy przypomniało mi się jak przez ostatni rok, każdy wolny dzień spędzałam bez ruchu w łóżku, następnie czułam się przez to winna co tylko pogłębiało mój smutek. któregoś dnia uznałam, że dłużej tak nie mogę. Nie pozwolę aby "to" pożarło mnie żywcem. Właśnie wtedy postanowiłam założyć ten blog. Długo się wahałam, jednak jak widzicie zdecydowałam się na ten krok. To co trzymałam w środku od dawna, w końcu znalazło ujście, a ja - znalazłam odpowiednie słowa i wtedy dopiero poczułam, że nie jestem już kompletnie sama. Mój strach był zbędny. Zostałam obsypana ogromną ilością wiadomości. Otr...
Czytaj więcej