Rok do przodu

 Hej Kotusie!

Odzywam się do Was, dokładnie (no prawie) rok później od ostatniego wpisu, w którym poinformowałam Was, że ze mną już o wiele lepiej. Tutaj opowiem jak się czuję dziś 😇


A więc to już rok...

Kiedyś nie uwierzyłabym, że tak będzie wyglądało moje obecne życie. Zmieniło się WSZYSTKO. A najbardziej zmieniłam się JA... Ten rok pokazał mi, jak bardzo jestem silna.

A dziś?

Czuję spokój. Czuję ulgę, że to wszystko co było moim ciężarem, w końcu odeszło. Znów robię to, czym zajmowałam się zanim dopadło mnie to cholerstwo. Nie towarzyszy mi przy tym poczucie winy. Znowu jestem jak wszyscy. Nadal jestem wrażliwą dziewczyną, lecz nie traktuję już tego jak wady. Dzięki tej wrażliwości, rozumiem innych trochę bardziej. Przede wszystkim rozumiem siebie, a to dla mnie najważniejsze. Mam przy sobie przyjaciół, którzy przetrwali to razem ze mną. Dużo im zawdzięczam. 

W październiku ubiegłego roku, wyjechałam ze swojego miasta rodzinnego. Przeprowadziłam się i zaczęłam pracę w zupełnie nowym dla mnie mieście. Bałam się, oczywiście! Bo co jeśli sobie nie poradzę? Jeśli to będzie za dużo? Bywały dni, kiedy miałam dosyć, tęskniłam za rodziną bo nie widziałam ich miesiąc czasu... tutaj możecie pomyśleć sobie: "Oj przesadza, ludzie nie widują swoich rodzin miesiącami, a nawet latami..." . to prawda, tak jest, ale czy wiecie co takie osoby muszą czuć? Mi  było podwójnie ciężko,  bo to były pierwsze miesiące dobrego samopoczucia po długiej walce. To były pierwsze miesiące, kiedy żegnałam depresję. Bywało nawet tak, że płakałam po powrocie z pracy, że chcę do mamy czy taty... to było trudne. Zaczął się rok akademicki, a ja co weekend jeździłam do Warszawy. Dużo swojego czasu poświęciłam pracy, studiom. Myślę, że to była moja ucieczka od zbędnego myślenia. Tak mijały kolejne miesiące. Ogólnie od połowy listopada oswoiłam się z Białymstokiem i czułam się już pewniej, co było wtedy widać po moim nastroju. Uczyłam się wtedy żyć od początku. Po jakimś czasie plany pokrzyżował Coviś. uczelnie zamknięte, więc moi współlokatorzy wrócili do domów, a ja z powodu pracy zostałam. Zaczął się koszmar. Byłam kompletnie sama w innym mieście  niż wszyscy moi bliscy, a był wtedy czas, kiedy nawet na spacer po lesie był zakaz. Każdego dnia po skończonej pracy wracałam do mieszkania i nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Netflix, Youtube, Facebook i tak w kółko. Wpadłam w błędne koło, przez które miałam coś w stylu jednorazowego epizodu. Przeszłam chwilowe załamanie. w tamtym momencie poczułam się samotna. To mnie dobiło. Zaczęłam tęsknić jeszcze bardziej i doszło do takiego stanu, że pod koniec kwietnia zrezygnowałam z pracy, którą tak kochałam. Przeprowadziłam się do domu rodzinnego i jestem tu do dziś. W lipcu skończyłam terapię farmakologiczną!!!! Mogę powiedzieć "Jestem czysta, nic nie biorę" 😂 Wszystko zaczęło się pięknie układać, jestem w dobrej formie psychicznej, mam pracę, wróciłam do muzyki, dużo czasu spędzam na łonie natury. Nauczyłam się doceniać to co mam... I wiecie co? TERAZ JEST MÓJ CZAS 💗


Kisses!

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Słowa ode mnie 18.03.19

Obraz
No hej Kochani! Dawno się nie odzywałam, a wszystko przez choroby, ciąganie się od lekarza do lekarza, różne sampoczucie psychiczne. No po prostu nie chciałam pisać na siłę i byle jak, sami rozumiecie jak to jest :) Chciałam Wam powiedzieć jak się dziś czuję. Jak zmieniło się moje nastawienie, samopoczucie od ostatniego wpisu, a więc... Z tym, jak i ze wszystkim bywa różnie, aczkolwiek jest DOBRZE, tak, mogę to powiedzieć głośno JEST DOBRZE. Choć nie jest to jeszcze szczyt moich marzeń to i tak cieszę się z tego co jest. Bo owszem, mogłabym pójść teraz do swojego pokoju i zacząć beczeć, że chcę aby było jak kiedyś, ale stop, co by to zmieniło? Nic, całe NIC. dlatego tutaj mówię do Was. Nie płaczcie nad czymś czego nie macie, cieszcie się z tego co zostało Wam dane. Nawet logicznie wyjdzie Wam to na lepsze :p Mi nadal jest bardzo trudno, kiedy codziennie ciężko wstać z łóżka i pójść do szkoły. Tak to prawda, że uwaga tylko CZASEM sobie odpuszczam, bo po prostu WIEM, ŻE NIE MOGĘ. Ale...
Czytaj więcej

Jak rozmawiac z osoba chora na depresje?

Ogromnym wsparciem dla osoby chorej na depresję jest chociażby rozmowa. Pomyśl, czy kiedy jest coś co Cię martwi, bądź masz jakiś problem, nie chciałbyś się tym z kimś podzielić, wyżalić się? Jestem pewna, że większość ludzi opiera się na takim ‘systemie działania’ . A czy byłeś kiedyś chory? Albo na skutek złamania ręki musiałeś poprosić o pomoc? Myślę, że nie ma takiej osoby, która nie znalazła się nigdy w sytuacji wymagającej wsparcia innych osób. Tak więc, czy pamiętasz jak to jest być zmuszonym poprosić o pomoc? Chcesz tej pomocy i nie chcesz. Od razu nasuwają się myśli typu „nie chcę być problemem”, „potrzebuję pomocy, ale nie chcę zawracać jej głowy”. Wiedz, że osobie chorej jest dwa razy trudniej poprosić o pomoc. Jeśli tylko dostrzegasz, że owa osoba jest w potrzebie, nie lekceważ tego, okaż swoje wsparcie. Chory może twierdzić, że Twoja pomoc jest zbędna, nie przyzna się, że tak naprawdę bardzo jej potrzebuje, ale mimo to zapewnij go, że może na Ciebie liczyć. Bo tak głęb...
Czytaj więcej

4 lutego 2019 r.

Obraz
Szczerze mówiąc nie wiem jak zacząć ten wpis, chcę Wam tyle powiedzieć, tyle przekazać... Może spróbuję - tak po prostu... Bezsilność, zmęczenie, poirytowanie, bezużyteczność, niska samoocena, kompletna apatia, płaskie emocje, koszmary, izolacja, miałam wrażenie, że wszystko straciło sens. Zaczęłam się zastanawiać czy to jeszcze życie czy już symulacja. Już miałam zrezygnować z walki, ale wtedy przypomniało mi się jak przez ostatni rok, każdy wolny dzień spędzałam bez ruchu w łóżku, następnie czułam się przez to winna co tylko pogłębiało mój smutek. któregoś dnia uznałam, że dłużej tak nie mogę. Nie pozwolę aby "to" pożarło mnie żywcem. Właśnie wtedy postanowiłam założyć ten blog. Długo się wahałam, jednak jak widzicie zdecydowałam się na ten krok. To co trzymałam w środku od dawna, w końcu znalazło ujście, a ja - znalazłam odpowiednie słowa i wtedy dopiero poczułam, że nie jestem już kompletnie sama. Mój strach był zbędny. Zostałam obsypana ogromną ilością wiadomości. Otr...
Czytaj więcej